Σε 2 εβδομάδες και κάτι μέρες "γεννάω" ... ουουου δεν έχω προετοιμαστεί καθόλου και επιπλέον δεν διαβάζω καθόλου. Θα μου πεις γιατι κάθομαι εδώ αντί να διαβάζω...Εε...δεν θέλω. Αλλά πρέπει. Δηλαδή το πρωί δεν έχω όρεξη αλλά το βράδυ μαθαίνω πολύ εύκολα απ'έξω πράγματα. Το βράδυ, όταν κοιμούνται όλοι και εγώ κάθομαι με ένα βιβλίο στο χέρι. Δεν είναι καλό αυτό.
Άλλο θέμα:
Μια μέρα απλά δεν υπάρχεις. Κάποια στιγμή δεν αναπνέεις πια.
Χθες μόλις τον είδα, νόμιζα πως θα άνοιγε τα μάτια του, είχε το χρώμα του νεκρού αλλά για μια στιγμή νόμισα πως κουνήθηκαν τα κλειστά του μάτια. Ερμητικά κλειστά...
"Φεύγεις και πας εκεί όπου δεν θα μπορεί να σ'αγγίξει κανείς πια, ούτε η ζήλια, ούτε η αγνωμοσύνη (...) " [τι ωραία που τα είπες...]
Καλό ταξίδι! 19.4.11
Πώς ξεπερνάς τον θάνατο του πατέρα ή της μητέρας; Μου φαίνεται πολύ δύσκολο...Η περιγραφή των τελευταίων λεπτών της ζωής του, το τελευταίο αντίο, το παρελθόν, οι αναμνήσεις...
=/
No comments:
Post a Comment